| AvM's profile(¯`·._)sp*@.V.M.*ce(¯`·....PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
|
10/20/2006 Als ik zou weten...Als ik eens zou weten, wat zou het dan zijn?
Wat zou ik moeten weten, doet dat dan pijn?
Kan ik dan zeggen, het laten zien?
Jou uitleggen dat ik dit niet verdien?
Misschien in gebaren, of woorden ook?
In braille, tekst of signalen van rook?
In het ochtendgloren of het maanlicht?
Voelend met je handen, je ogen stijf dicht?
Kijk je op je klok, haastige spoed?
Of denk je altijd, alles komt goed?
Als ik zou weten, misschien een beetje?
Dat zou opluchten, dat weet je.
Maar zoals vaak, of toch ook niet
Ben ik niet diegene die het ziet.
Maar wie dan wel, is de vraag.
Das nooit duidelijk, altijd vaag.
Als een regenboog, helder maar niet echt.
Als je niet verstaat wat iemand zegt.
Als je wilt kijken, maar niet kunt ontdekken.
Te weinig ruimte om je uit te rekken.
Te weinig moeheid om te gapen.
Veel te stijf om iets op te rapen.
Te veel woorden maar niets te zeggen.
Te weinig argumenten om uit te leggen.
Dat ik schrijf voor mijn gevoel.
Toe te lichten dat wat ik bedoel.
Niet zwart is en ook niet wit.
Niet iets tastbaars is wat ik bezit.
Meer een gebrek aan begrip.
Het is mijn mening op een wip.
Of zoiets...
 12/24/2005 Zo...Zo, weer een dag. Ik denk aan jou, je lieve lach… Sluit mijn ogen, zie jou weer… Ik open ze en je bent vervlogen.
Hoeveel dagen zijn er voorbij, dat jij niet dacht aan mij. Hoeveel momenten heb je gekend, sinds je niet meer bij mij bent?
Hoe kan het zijn, waar ligt het aan Wat kan ik zeggen, wat is er gedaan?
Hoelang nog sla ik mijn blik neer En zie ik jou, dansend in de duisternis
Hoelang nog denk ik; dat heb ik weer En leef ik in geschiedenis
Voor altijd denk ik soms, Gedoemd voor het leven Maar die gedachte is iets doms, Realiseer ik me voor even…
In de put, in zak en as, en vooral blauw Het heeft geen nut, want hoe het was, ja, hoe was het nou?
Geen idee, blijf ik me vragen Ach en wee, al vele dagen
Want ik word wakker, dag in dag uit En elke dag zwakker, schreeuw ik luid
Dat ik niet wil, of eigenlijk teveel Maar toch blijft het stil, want ik verspil Mijn geschreeuw en gegil maken geen verschil
Ik blijf me voelen hoe ik me voel Wat mensen bedoelen met hou je smoel!
En leef verder, kijk om je heen Zonder mijn schaapje, ben ik een herder, helemaal alleen… 5/30/2005 Waar...?Diepe tunnel, oh zo zwart De grond kil en knoke-hard Op mijn knieën in het gruis Had ik maar een veilig thuis Met mijn vingers door het stof Elke klank weerklinkt dof Gedachten kaatsen, komen terug Rode ogen door de droge lucht Zachtjes hopen op een punt Van helder licht, dat mij gunt Meer te zien dan het duister Meer te horen dan mijn gefluister Gewoon leven in het licht Helder zicht met mijn ogen dicht
Je moest een weten...Als het topje van een ijsberg, zichtbaar boven water Is mijn blik naar jou, helder en diepgegrond Ik leef zweverig en droom van later Van hemels blauw, en de wereld rond
Maar er is meer, onder zeeniveau Kristallen vragen en massa's hoop Naarmate ik leer, over liefde en zo Bevat ik de lagen als 'n isotoop
Achter mijn ogen, 'n ware openbaring Je moest eens weten, of alleen al zien Zou het mogen, 'n gezamelijke aanvaring Half opengereten en zinkend bovendien
Het uitwisselen van vloeibare dromen Het ijs smelt, tot de laatste vortex Dit is wanneer symptomen komen Gedreven of geveld, we staan perplex...
Toch maar niet...Klik, opstaan, lopen gaan Verstand uit, gevoel aan Mijn manier, geen andere Zou het nu wél veranderen?
Al ver gevorderd, zo'n 10 meter Platvoetzolen broeien heter Hart pompt met volle slagen Durf ik het nog te vragen?
Zwevend stappend doorlopend Zachtjes op een wonder hopend Kijkend, starend in haar richting Waarschijnlijk is dit zelfoplichting
Maar toch, ik wil! Nee, ik stop Draai me om en stoot m'n kop Aan iets wat niemand ziet Mijn gevoel, toch maar niet...
ScleraZe loopt voorbij, met zelfverzekerde pas Gelijk aan hoe zij, in mijn dromen was
Vanuit haar ooghoek, ze glimlacht zacht Als een spannend boek, de clue onverwacht
Draait ze om, straalt ze uit Hier valt de bom, zonder geluid
Wel met lading, én schokeffect Wordt mijn gading geheel bedekt
Wat wordt dit, zou het mogen? Dichtbij het wit, dichtbij haar ogen...
KopknalHet kraakt, het krijst, je hoort het komen Toonaarden die je wilt ontkennen Als gigantische vallende bomen Nutteloos ervandaan rennen
Waarom!? Waarom!? vraag je steeds Laat mij in vrede blijven Besluiteloosheid heb ik reeds! En ondervind ik aan den lijve!
Een twee-deling, dubbelzinnig Geen zijde heeft de overhand Links sub-assertief, rechts vinnig En jij kijkt toe vanaf de overkant
Time-out, zou je willen Even niets of niemand in de buurt Je pezen trekken, je spieren trillen Blijft het idee dat er iemand naar je gluurt
CumulusDe donkere wolk die in de hoogte leeft Alleen, in zijn alsmaar verschuivend territorium Hij, die een kort en turbulent bestaan heeft En sterft in zijn laatste stadium
Vol in zijn rol, wind in de rug Maakt zijn opwachting in het laatste bedrijf Hij laadt zich op en dijt uit, vliegensvlug Buigt, barst en offert zijn depressieve lijf
Eindelijk vrijheid en ontlading voor hem Hoge druk die van zijn schouders valt In vele delen, stortend zonder rem Met de grond onder onze voeten als laatste halt
4/13/2005 Geen idee...
Inderdaad, het is al laat En ja, ik zit alleen Waarom ik in mezelf praat Ideeën heb ik geen Waarnaar ik zit te kijken Terwijl ik niets zie Op wie ik zou willen lijken En als zo, ken ik die?
Als je eens wist...
|
|
|
sp*%40.V.M.*ce(%c2%af%60%c2%b7._)%3a+Po%c3%abzie%3f&referrer=){kind=small}
